شبی که زهر شد

دلم می خواهد این بار با پای خودم جلو بروم. دلم می خواهد این بار خودم دست دراز کنم تا دستم را بگیرد. دلم می خواهد همه ی حرف هایی که از این و آن شنیده ام را از خودش بپرسم، اما فاصله ی من تا او پر از آدم است. آدم هایی که نشانه هایشان به هم چسبیده است و صدای گریه هایشان بلند. من دیر آمدم.