
این شعرهای کوتاه غالباً در وزن آزاد شکل گرفته است ، هرکدام به جای خود یک شعر کامل است. به همین دلیل مفصلترین آنها یک صفحه را، عملاً اشغال کرده است. یک شعر کوتاه میتواند یک دو کلمه باشد و در همان کوتاهی ، یک حسّ شاعرانه را از زندگی و هستی بازگو کند. لازم نیست برای بیان یک احساس شاعرانه، گوینده زمین و آسمان را به هم پیوند دهد و از غروب یا طلوعی که هیچ ربطی به موضوع ندارند ، سخن بگوید مثل یکی از شعرای نسل قبل از خودم- که گاهی بیست صفحه را با عباراتی از نوع : نیمشب آنگه که … یا صبحدم وقتی که … به هم وصل میکرد و بعد در آخر میگفت: ای معشوق عزیز تو کجا بودی ، یا من به یاد تو بودم… این یادداشت را برای آن نوشتم که به خوانندگان یادآور شوم که یک شعر کوتاه میتواند دو کلمه باشد و شعری کامل.