شب سپیده می زند

موضوع اصلی این کتاب که چند سال پیش یوریک محبت کرد و آن را برای خواندن در اختیار من گذاشت، تازه و جذاب است. بهانه‌ای است، و زمینه‌ای فراهم می‌آورد تا درباره‌ی رابطه‌ی درونی دو هنر تصویر بحث کنیم. بحثی که به‌نظر می‌رسد خواه‌ناخواه منش نظری و حتا آکادمیک بیابد. اما به گمان من ویژگی و امتیاز کتاب در این است که به دام وسوسه‌ی نظریه‌پردازی در مورد رابطه‌ی هنرها نمی‌افتد، و از موضوع اصلی وسیله‌ای می‌سازد تا درباره‌ی عکس‌ها و فیلم‌هایی مهم بحث کنیم. این کتاب شاد است. موضوع جذاب‌اش به فضای تاریک نظریه راه ندارد، بیشتر به وعده‌ی رویارویی با چیزهایی که دوست داریم نزدیک است. ایده‌ی اصلی‌ای دارد که باید متن گرد آن شکل بگیرد. (بابک احمدی)