گم گشته در کدام جهان

بی‌تردید یکی از درخشان‌ترین ویژگی‌های داستان‌نویسی کافکا واقعی نشان‌دادن غیرواقعیت‌ها و تبدیل رؤیاهای خود به واقعیت است. بااین‌همه، در آنچه به تصویر کشیده‌شده، هرچند غیرواقعی و غیرعقلانی، هرچند خواب‌آلوده و خیالی، خواننده این احساس را دارد که او نیز ممکن است در چنین وضعیتی قرار بگیرد و با همین احساس و تصویر است که خیال‌پردازی‌ها و رؤیانوشته‌های کافکا را واقعیت می‌انگارد. اینکه خواننده برداشتی یا تفسیری جامعه‌شناسانه، روان‌شناسانه یا مذهبی از آثار او داشته باشد در مرتبه‌ی دوم اهمیت قرار دارد. شخصیت‌های داستانی کافکا در واقع فقط انگاره‌ها و الگوهایی‌‌اند گمنام که همچنان گمنام می‌مانند ــ حتی اگر به نام خوانده شوند ــ ولی به نظر می‌رسد که می‌توانند یکی از ما باشند، شاید من یا تو. کافکا قادر است به‌سادگی فضایی میان خواب و بیداری بیافریند و خواننده را در مدار و مسیری قرار ‌دهد که هر کس به‌گونه‌ای با شخصیت‌های داستان‌های او هم‌ذات‌پنداری کند. نویسنده‌ی این اثر با تکیه بر یادداشت‌هایی که در طول زمان، هنگام خواندن رمان‌‌ها، داستان‌ها، نامه‌ها و یادداشت‌های روزانه و گزین‌گویه‌های کافکا در دفتری گرد آورده، اثر حاضر را نگارش کرده است. همچنین با جست‌وجو در شماری از کتاب‌هایی که به زبان آلمانی درباره‌ی زندگی و آثار کافکا در دست است، به خلق اثر حاضر دست زده و جستارهایی را در اختیار مخاطب قرار داده تا از این طریق دیداری با کافکا داشته باشد و شاید کافکایی را مشاهده کند که با تصویرهای قبلی ذهن او ناهمگون و ناسازگار باشد.