نازنین

ایــن نــه یــک داســتان اســت و نــه یادداشــت‌هایی پراکنده. مردی را تصور کنید که همســرش چند ســاعت پیش، از پنجره خودش را به بیرون پرت کرده و حالا جسد او روی میز روبه‌رویش قرار دارد. مرد که دچار گیجی و ســردرگمی شــده اســت، هنوز فرصت نکرده افــکارش را جمع‌وجور کند. او در اتاقــش قــدم می‌زند و تلاش می‌کند بفهمــد چه اتفاقی افتاده یا به‌اصطلاح خیالی اســت؛ ِمی‌خواهــد «افــکارش را متمرکــز کند». افــزون بر این، او یک بیمار یعنی علی‌رغم سلامت جســمی خود، دائم خودش را بیمار می‌داند. این فرد که به‌شــدت دچار مالیخولیاســت، از آن‌دســته افرادی اســت که با خودشــان حرف می‌زننــد. حــالا او با خــودش حرف می‌زند، ماجــرا را بازگو می‌کنــد و برای خودش موضوع را تحلیل می‌کند.

بــا وجود انســجام ظاهــری در گفتارش، او چندین‌بار حــرف خودش را نقض می‌کند؛ چه در منطق و چه در احساســات. خودش را توجیه می‌کند، همســرش را ســرزنش می‌کنــد و شــروع به گفتن توضیحــات بی‌ربط می‌کنــد: در این میان، هــم افــکار و احساســات ناپســندش را بیان می‌کنــد، هم احساســات عمیقش را. کم‌کم واقعاً مســئله را متوجه می‌شــود و افکارش را متمرکز می‌کند. مجموعه‌ای از خاطراتــی کــه بــه یــادش می‌آینــد، او را به‌طــور ناگزیر بــه حقیقت می‌رســانند؛ حقیقتــی کــه ذهــن و قلبــش را به‌شــدت تحت‌تأثیــر قــرار می‌دهــد. در پایــان، حتــی لحن داســتان هم در مقایســه با آغــاز بی‌نظم آن تغییــر می‌کند. حقیقت به‌شــکلی کاملاً روشــن و واضح برای این مرد بدبخت آشــکار می‌شود، البته فقط برای خودش. موضوع داستان این است؛ البته روند بازگویی داستان، در طول چند ساعت اتفــاق می‌افتــد، به‌صــورت تکه‌تکــه و نامرتب: راوی داســتان، گاهــی با خودش حــرف می‌زنــد و گاهــی انــگار دارد بــا شــنونده‌ای نامرئــی یا یک قاضــی صحبت می‌کنــد، امــا ایــن دقیــقاً همان چیزی اســت کــه در واقعیــت اتفــاق می‌افتد.